Jacques Tati'nin 1967 yapımı başyapıtı Playtime, modernite ve insan ilişkileri üzerine zarif bir komedi sunar. Film, sevimli ve sakar Mösyö Hulot'nun, cam ve çelikten oluşan steri̇l bir Paris'te kayboluşunu anlatır. Bu yüksek teknolojili şehir manzarası, turistlerin ve yerli halkın birbirine karıştığı, mimarinin insan davranışlarını şekillendirdiği bir labirente dönüşür. Özellikle, henüz tamamlanmamış bir gece kulübü/restoranın açılış gecesi, kaos ve beklenmedik komik durumların merkezi haline gelir.

Tati, sadece yönetmen ve senarist olarak değil, başrol oyuncusu olarak da olağanüstü bir performans sergiler. Sözsüz mimikleri ve fiziksel komedi anlayışı, Hulot karakterini unutulmaz kılar. Oyunculuklar genel olarak abartısız ve gözlemsel bir mizah anlayışıyla şekillenir, diyaloglardan çok görsel şakalar ve arka plan detayları öne çıkar.

Yönetmen Tati, devasa setler ve geniş plan çekimler kullanarak izleyiciyi bu modern dünyanın içine çeker. Film, teknolojinin soğukluğuna rağmen insan ruhunun nasıl direndiğini ve beklenmedik anlarda nasıl neşe bulduğunu gösterir. Playtime izlenmeli çünkü sadece bir komedi değil, aynı zamanda 20. yüzyıl şehir hayatına dair derin bir yorum ve görsel bir şölendir. Her izleyişte fark edilebilecek yeni detaylar ve inceliklerle dolu bu film, sinema tarihinin en özgün ve iddialı komedilerinden biridir.